W dziele wyrażona jest, właściwa Wyspiańskiemu, pewność odzyskania niepodległości, usymbolizowana przez Wawel, centralne dla tradycji narodowej miejsce. Podobnie jak w Nocy listopadowej, sprawy biologii i erotyki odgrywają doniosłą rolę.
W dramacie Akropolis dochodzi do głosu filozofia egzystencjalna Wyspiańskiego, jego interpretacja losu ludzkiego, przejmująca nieodwracalność przeznaczenia, czy klątwy tragicznej, nieuchronność zła towarzyszącego czynom człowieka, wysuwająca jednocześnie etos postawy heroicznej jako jedynej koniecznej w zmaganiach z losem.
Nazwa grupy poetyckiej Skamander wywodzi się ze słów na początku aktu III:
Na scenie Za życia Stanisława Wyspiańskiego nie wystawiono dramatu Akropolis na scenie. Jedynie pieśń chóru z II aktu przy dźwięku "muzyki krakowskich dzwonów" – jako "Hejnał" – odśpiewana została na wieczorze literacko-artystycznym, zorganizowanym we wrześniu 1904 we Lwowie. W 1916, w trudnych wojennych warunkach krakowski teatr wystawił dwa akty (I i IV). Drugą część przedstawienia wypełniło "drama" J. U. Niemcewicza Kazimierz Wielki. Wśród wykonawców Akropolis znaleźli się aktorzy, których oklaskiwać można było w Krakowie jeszcze po II wojnie – jak Jerzy Leszczyński, czy Wacław Nowakowski. W roli dwóch Aniołów wystąpiły debiutujące na scenie Maria Majdrowicz i Maria Malicka.