nie zezwalały na eksploatację takich tramwajów.
Konstrukcja Ponieważ sieć tramwajowa ASEAG składała się z odcinków jednotorowych niezakończonych pętlami, dlatego też można było zakupić jedynie dwukierunkowe tramwaje. Powinny one również zapewnić odpowiedni komfort podróży, mimo niewielkiej liczby działających jeszcze tras. Fabryka Talbot zaprojektowała, opierając się na konstrukcji opracowanej przez Duewag dla spółki Vestische Straßenbahn, czteroosiowy tramwaj z wózkami nowej konstrukcji bez czopów skrętnych. Wózki te zapewniały większy komfort jazdy tramwajem nawet na torowiskach w złym stanie technicznym
Wagony wyposażono w hamulce pneumatyczne oraz szynowe. Podobnie jak inne tramwaje eksploatowane w Akwizgranie od lat 20. XX wieku, także tramwaje z Talbotu otrzymały układ hamowania umożliwiający rekuperację energii; układ ten wynaleziony został m.in. przez dawnego dyrektora ASEAG-u, Cremer-Chapé'a. 24-woltowa bateria zasilała m.in. oświetlenie przedziału pasażerskiego. Drzwi harmonijkowe wyposażono w napęd pneumatyczny.
Wewnątrz znajdowało się początkowo dodatkowe wydzielone miejsce dla konduktora. Pod koniec lat 60. XX wieku spółka ASEAG wprowadziła obsługę bezkonduktorską.