Później odkryto obraz Jacoba Hoefnagela z 1610, szkic z dziennika pokładowego okrętu Gelderland (1601) oraz opis Petera Mundy’ego, jednak tożsamość przedstawionych nań ptaków pozostała niepewna.

W latach 60. XIX wieku odkryto subfosylne kości stopy oraz żuchwę, spoczywające razem z innymi szczątkami maurytyjskich zwierząt na bagnie Mare aux Songes, zaś Alphonse Milne-Edwards w 1866 sklasyfikował je jako należące do chruściela. Określił je również jako pochodzące od ptaków przedstawionych na XVII-wiecznych ilustracjach i w opisach. W 1869 Milne-Edwards połączył nazwę rodzajową Aphanapteryx imperialis, ukutą rok wcześniej przez von Frauenfelda dla ptaka z obrazu Hoefnagela, ze starym epitetem gatunkowym bonasia, nadanym przez Longchampsa w 1848. Sélys Longchamps wcześniej nazwał rodzaj Apterornis, włączył do niego również ibisa reuniońskiego (Threskiornis solitarius) i Porphyrio coerulescens (gatunek hipotetyczny), jednak nazwa ta była już wcześniej zajęta dla Aptornis, wymarłych ptaków opisanych przez Richarda Owena w 1844. Aphanapteryx oznacza „niewidzialne skrzydło”, natomiast znaczenie bonasia jest niejasne. Niektóre dawne opisy odnosiły się do chruścielowców czerwonych nazwami zwyczajowymi stosowanymi dla jarząbka (Tetrastes bonasia), stąd nazwa z pewnością wzięła się od tego ptaka.