Zanim w latach 60. XIX wieku odkryto szczątki subfosylne, chruścielowce rdzawe były znane badaczom wyłącznie z XVII-wiecznych opisów i ilustracji. Myślano, że reprezentowały kilka gatunków, stąd powstała duża liczba młodszych synonimów. Zasugerowano, że wszystkie informacje pochodzące z końca XVII wieku mające odnosić się do dodo tak naprawdę dotyczyły chruścielowców rdzawych, jako że dodo już wówczas wymarły. Ostatnia wzmianka o obserwacji tych chruścieli pochodzi z 1693; gatunek uważa się za wymarły około 1700 wskutek drapieżnictwa ze strony ludzi i gatunków introdukowanych.
Taksonomia thumb|upright|left|Pierwsze odkryte szczątki, 1866 Chruścielowiec rdzawy był długo znany wyłącznie z kilku dawnych opisów odnoszących się do czerwonych „kur”, nazywanych również określeniami stosowanymi w Europie dla ptaków spokrewnionych z głuszcami i kuropatwami, oraz ze szkiców podróżników – van den Broeckego i Herberta – pochodzących z lat 1617 i 1634. Początkowo myślano, że dotyczyły dwóch różnych gatunków ptaków, jednak Hugh Edwin Strickland w 1848 uznał je za odnoszące się do jednego. Hermann Schlegel przekonany był, że szkic Broeckego przedstawiał mniejszego dodo z Mauritiusa, zaś ten Herberta – dodo z Rodrigues, stąd w 1854 nadał im nazwy Didus broecki i Didus herberti.