W latach 1946–1958 kierował archiwum diecezjalnym, udzielał się również w sferze edukacyjnej, w latach 1953–1958 w Instytucie Europy Wschodniej Uniwersytetu w Berlinie.
W 1955 uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy na temat polsko-niemieckich stosunków przygranicznych w okresie średniowiecza Entwicklung des dt.-poln. Grenzsaumes im Hochmittelalter, napisanej pod kierunkiem prof. Franza Xavera Seppelta. W 1958 uzyskał habilitację na podstawie rozprawy o początkach chrystianizacji Polski Die Anfänge der Christianisierung Polens napisanej pod kierunkiem prof. Huberta Jedina.
W 1961 objął stanowisko docenta na wydziale teologiczno-katolickim Uniwersytetu w Bonn, a w listopadzie 1962 roku objął nowo utworzoną katedrę historii nowożytnej i współczesnej i historii Kościoła Europy Wschodniej. Od 1970 roku był członkiem komisji historycznej zajmującej się badaniami Prus Wschodnich i Prus Zachodnich. Po przejściu na emeryturę w 1974 roku prowadził jeszcze do 1987 roku wykłady w seminarium duchownym .
Literatura Deutsche Biographie, Stasiewski, Bernhard
Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1995 Kategoria:Niemieccy duchowni katoliccy Kategoria:Niemieccy teolodzy katoliccy