Jego badania naukowe skupiały się wokół historii kościelnej i ogólnej Europy Wschodniej i ukoronowane zostały w 1932 doktoratem z filozofii na temat poszukiwań źródeł najstarszej historii Polski Untersuchungen über drei Quellen zur ältesten Geschichte Polens.

Kariera naukowa Już w seminarium we Wrocławiu uczył się Stasiewski intensywnie języka polskiego, co zresztą, biorąc pod uwagę dwujęzyczny obszar Górnego Śląska, nie było niczym nadzwyczajnym. Następnie studia w Berlinie były kolejnym krokiem zgłębiania historii Polski. Między innymi był tutaj słuchaczem wykładów znawcy Rosji – Otto Hoetscha, a także nestora niemieckich badań wschodnich – Alberta Brackmanna. Tu ścierał się z nurtem Osforschung i podważał wykłady Brackmanna, propagatora doktryny o chrystianizacji Polski przez Niemcy. W latach 1935–1942 prowadził na Uniwersytecie w Berlinie wykłady z historii Polski. W latach 1940–1944 został zmobilizowany i był tłumaczem wydziału badań Wehrmachtu. Jego postępowanie habilitacyjne, wszczęte w Berlinie 19 lipca 1946, zostało przerwane aresztowaniem przez NKWD. Pomimo interwencji władz kościelnych przebywał do 15 czerwca 1947 w więzieniu wojskowym.