System rachunkowo-pieniężny, na podstawie którego realizowano lokalną emisję królewską, ilustruje tabela:
SzelągFerdingPółmarkaMarkaSzeląg11/91/181/36Ferding91½¼Półmarka1821½Marka36421 W stosunku do systemów pieniężnych Korony i Litwy, przy relacji: 4 grosze litewskie = 5 groszom polskim, moneta inflancka kształtowała się następująco: 1 marka inflancka = 6 groszy litewskich = 7½ grosza polskiego, 4 marki inflanckie = 1 talar = 24 grosze litewskie = 30 groszy polskich. Monety z Dahlholm nawiązywały do systemu pieniężnego upowszechnionego w Inflantach, jednak zastosowano do nich obowiązującą w Rzeczypospolitej grzywnę krakowską, a nie tamtejszą ryską (grzywna krakowska = 201,802 grama, grzywna ryska = 207,8 grama).
Stopę menniczą lokalnych monet inflanckich przedstawiono w tabeli: GatunekSztuk z grzywny krakowskiejMasa (gramy) Czystego srebra (gramy) PróbaSzeląg2001,0090,09593,7Ferding722,8030,876312,5Półmarka365,6061,752312,5Marka1811,2113,503312,5
Monety Na wszystkich monetach znalazł się gryf inflancki z łapą uzbrojoną w miecz. Symbol ten stał się godłem Inflant, nadanym ziemi tej przez Zygmunta Augusta w 1566 r. Wyobrażenie gryfa otaczała legenda:
Natomiast druga strona charakteryzowała się dwoma typami rozwiązań: szelągi opatrzono cyfrą „I” i dwuwierszowym napisem: