W styczniu 1945 wyróżnił się podczas operacji wiślańsko-odrzańskiej (w walkach na przyczółku magnuszewskim), w kwietniu-maju 1945 wraz z dywizją uczestniczył w operacji berlińskiej.
Po wojnie służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech (od 11 lipca 1945 w stopniu generała majora), w 1950 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa i został szefem Zarządu Przysposobienia Bojowego i Fizycznego Sztabu Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego. Od stycznia do listopada 1954 służył w Centralnej Grupie Wojsk w Austrii, później ponownie w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech m.in. jako zastępca dowódcy 79 Korpusu Piechoty, od stycznia 1958 do listopada 1961 kierował katedrą wojskową Środkowoazjatyckiego Instytutu Politechnicznego w mieście Frunze (obecnie Biszkek), 1961-1964 stał na czele Zarządu Przysposobienia Obronnego Sztabu Obrony Cywilnej ZSRR, w listopadzie 1964 został zwolniony do rezerwy. W 1968 otrzymał honorowe obywatelstwo Doniecka.