W styczniu 1942 został kontuzjowany podczas operacji rżewsko-wiaziemskiej, w marcu 1942 mianowano go dowódcą 162 Brygady Piechoty Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, a w kwietniu 1942 256 Brygady Piechoty, która w sierpniu 1942 została skierowana na Front Zakaukaski, brał udział w walkach na Kaukazie.
Za poddanie Małgobeku 13 października 1942 został pozbawiony dowództwa i oddany pod sąd, skazany przez Trybunał Wojenny Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego na 10 lat łagrów z odroczeniem wykonania wyroku. W listopadzie 1942 został zastępcą dowódcy 84 Samodzielnej Morskiej Brygady Piechoty Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego, 23 stycznia 1943 anulowano mu karę za wyróżnienie się w walkach, w maju 1943 wyznaczono go dowódcą 34 Samodzielnej Brygady Piechoty Frontu Północno-Kaukaskiego, a w czerwcu 1943 301 Dywizji Piechoty (od września 1943 walczącej w składzie 5 Armii Uderzeniowej Frontu Południowego/3 Ukraińskiego), z którą brał udział w operacji donbaskiej, melitopolskiej i nikopolsko-krzyworoskiej, we wrześniu 1943 został kontuzjowany. W marcu 1944 dowodzona przez niego dywizja została włączona w skład 57 Armii 3 Frontu Ukraińskiego i wzięła udział w operacji biereznegowato-snigirewskiej, odeskiej i jasko-kiszyniowskiej, a we wrześniu 1944 został przeniesiony na 1 Front Ukraiński.