19 stycznia 1962 roku Siły Powietrzne wybrały propozycję od Boeinga, natomiast marynarka wojenna zakwestionowała wybór jako nie spełniający wymagań obu stron. Konsultacje zaowocowały zawężeniem prac nad koncepcją Boeinga i General Dynamics w celu dopracowania projektów. W maju 1962 roku oba zostały odrzucone. Spór trwał do października 1962 roku kiedy zdecydowano się na projekt Boeinga. 24 listopada 1962 roku ostatecznie projekt został przyznany firmie General Dynamics, a kwestia wyboru nie została ujawniona. Podejrzewa się, że dyrektor wykonawczy GD Frank Pace, który był wcześniej sekretarzem US Army wykorzystał pozostałe znajomości, a dodatkowo podsekretarz Roswell Gilpatric był wcześniej pracownikiem GD.
21 grudnia 1962 roku firma otrzymała zamówienie na serię próbną w liczbie 18 sztuk dla lotnictwa i 5 dla marynarki do testów. Samoloty oznaczono F-111A oraz F-111B. Oblot nowego samolotu nastąpił 21 grudnia 1964 roku. Silniki które zastosowano to: TF-30P2 z dopalaczem oraz radary: nawigatorsko-bombardierski GE AN/APQ-113, nawigacyjny na niskie przeloty Texas Instruments AN/APQ-110 oraz nawigacyjno-celowniczy Litton AN/AJQ-20. Morska wersja dostała na wyposażenie: system kierowania ogniem Hughes AN/AWG-9.