Cieszył się popularnością wśród inteligencji związanej z Uniwersytetem Paryskim, traktowany prawdopodobnie jako intelektualna rozrywka. Typowym motetem stał się motet 3- lub 4-głosowy: I głos – tenor (wyznacza puls), II głos – motetus (melodia bardziej ruchliwa rytmicznie od tenoru), III głos – triplum (najbardziej ruchliwa i zróżnicowana rytmicznie melodia), IV głos – quadruplum. Wczesny motet (z przełomu XII i XIII wieku) był dość prosty, najczęściej 3-głosowy. Jednym z głównych twórców motetu w epoce Ars antiqua był Petrus de Cruce.
Najważniejsi twórcy motetów okresu Ars nova to Philippe de Vitry i Guillaume de Machaut. Ich kompozycje wywarły znaczny wpływ na rozwój techniki izorytmii, uważanej za jedno z największych osiągnięć XIV-wiecznej polifonii.
Dalszy rozwój – renesans W tej epoce powstało kilka typów motetów: Motet z cantus firmus w długich wartościach rytmicznych i gęstą polifonią w pozostałych głosach (Johannes Ockeghem, Jacob Obrecht). Motet oparty na przeciwstawnych odcinkach dwugłosowych, które w dalszym toku łączyły się w większą konstrukcję (Josquin des Prés). Motet przeimitowany – stanowi kulminację franko-flamandzkiej polifonii wokalnej. Nie ma cantus firmus, wszystkie głosy rozwijają się równorzędnie na podstawie materiału motywicznego kolejno wprowadzanych tematów soggetto.