136, 137, 138, 139 i 141 konstytucji niemieckiej z 1 sierpnia 1919 są częścią składową niniejszej Ustawy Zasadniczej.

Aktualnie obowiązująca konstytucja powieliła więc przepisy Konstytucji Weimarskiej dotyczące między innymi podatku kościelnego. Sprawy z zakresu statusu kościołów i związków wyznaniowych regulują także umowy zawierane pomiędzy kościołami a państwem, w tym Konkordat z 1933 roku.

Cechy charakterystyczne Republika Federalna Niemiec w kwestii relacji państwo-kościół przedstawia model separacji skoordynowanej. System ten opiera się na trzech filarach – neutralności, tolerancji, równości.

Neutralność oznacza, że organy państwowe muszą być neutralnie w kwestiach światopoglądowych – dotyczy to zarówno ich własnego działania, jak i sprawach indywidualnych obywateli. Neutralność oznacza także, że nie istnieje kościół państwowy, tak jak ma to miejsce na przykład w Wielkiej Brytanii. Z tą zasada wiąże się także obowiązek bezstronności państwa.

Tolerancja oznacza, że państwo uznaje każdą prawnie działającą organizację religijną, kościół, związek wyznaniowy i tym podobne. Tolerancja pozwala na różnorodność i współistnienie wielu religii w państwie.