Na fali znoszenia klasztorów zsekularyzowano także klasztor w Altenbergu: 30 listopada 1803 mnisi opuścili klasztor, dzień później podążył za nimi opat.
mały|lewo|Zrujnowany kościół klasztorny i fragmenty pozostałości budynków klasztornych w 1834 Ruchome wyposażenie klasztoru zostało sprzedane w 1804, a sam klasztor w 1806. Nabywcą nieruchomości został kupiec koloński Johann Heinrich Pleunissen. Pozwolił on sprawować w kościele nabożeństwa. Z czasem w zabudowaniach klasztornych uruchomiono zakład produkcji błękitu pruskiego. Wskutek eksplozji w tym zakładzie w nocy z 6 na 7 listopada 1815 wybuchł pożar, który strawił dawne budynki klasztorne i dach kościoła. W kolejnych latach zabudowania niszczały. W 1834 Franz-Egon von Fürstenberg-Stammheim w celu ratowania budynków przekazał kupioną wcześniej nieruchomość państwu pruskiemu. Król pruski Fryderyk Wilhelm III przekazał znaczną sumę na restaurację kościoła. Kościół na nowo poświęcono w 1847. Od 1857 służy, zgodnie z warunkiem postawionym przez fundatora restauracji, zarówno katolikom, jak i protestantom. Na przełomie XIX i XX w. katolicy odnowili i przejęli w użytkowanie także dawną kaplicę klasztorną św. Marka. W 1915 powołano w Altenbergu parafię katolicką, a w 1950 ewangelicką.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Klasztory cysterskie w Niemczech Kategoria:Obiekty sakralne w Nadrenii Północnej-Westfalii