mały|lewo|Klasztor w 1707 Kryzys klasztoru nastąpił w XV w.: pojawiły się kłopoty finansowe, nastąpiło rozluźnienie dyscypliny zakonnej. Jednak na przełomie XV i XVI w. przeprowadzono w klasztorze niezbędne reformy, dzięki którym ustabilizowano jego sytuację gospodarczą, przywrócono dyscyplinę i zadbano o właściwe postawy moralne mnichów. Dzięki temu klasztor zdołał przetrwać rychłe pojawienie się reformacji bez szkody. Jednak wojny z końca XVI i w pierwszej połowy XVII w. (wojna o arcybiskupstwo Kolonii w latach 80. XVI w., wojna o niepodległość Niderlandów i wojna trzydziestoletnia) doprowadziły do gospodarczego upadku klasztoru.
W drugiej połowie XVII w. i w XVIII w. opactwo ponownie rozkwitło. Stało się dominującym ośrodkiem cystersów w północnych Niemczech. Zdołało nawet rozwijać zakon cystersów na terenach luterańskiej Dolnej Saksonii. W końcu XVIII w. nastąpił jednak upadek klasztoru. Opat Franz Cramer (1779–1796) za sprawą rozwiązłego trybu życia roztrwonił rezerwy finansowe klasztoru, a w 1801 na mocy pokoju w Lunéville klasztor utracił wszystkie dobra położone na lewym brzegu Renu, zniszczone już wcześniej w toku wojny z Francją.