Służba ta została zaakceptowana przez arcybiskupa Spinolę.
Z uwagi na to że wielu chorych i cierpiących nie znajdował pomocy w szpitalach miejskich, szczególnie chorych zakaźnie czy nieuleczalnie, Mañara zdecydował się na otwarcie szpitala. Pierwsza sala szpitalna została otwarta w czerwcu 1674 roku i liczyła początkowo dwadzieścia cztery łóżka. Z czasem zwiększono ich ilość do pięćdziesięciu. Druga sala została otwarta we wrześniu 1677 roku. W chwili śmierci Mañary była przygotowywana do otwarcia trzecia sala.
Przykład Mañary pociągnął dużą liczbę naśladowców spośród szlachty i arystokracji Sewilli, którzy oddali się pracy wśród ubogich. Pomimo tego, że do Bractwa wstępowało wielu członków spośród warstw uprzywilejowanych, było ono otwrte również dla rzemieślników i ludzi z gminu, którzy chcieli dążyć do doskonałości duchowej. W Bractwie zakładano równość między jego członka,mi, bez względu na pochodzenie społeczne oraz zajmowane uprzednio stanowiska.
Mañara podkreślał w swych dziełach, by traktować ubogich jako nauczycieli i mistrzów dla braci i żywe obrazy Jezusa Chrystusa. Charakteryzował pracę braci jako służbę na rzecz najbardziej potrzebujących.