Ambroży po świętym i dobroczynnym życiu w klasztorze umiera i zostaje pochowany pod podłogą kaplicy, którą ufundował. Prosił, by na miejscu jego pochówku umieszczono napisː Aqui yacen los huesos y cenizas del peor hombre que ha habido en el mundo. Ruegen a Dios por él (Tu leżą kości i prochy najgorszego człowieka, jaki żył na świecie. Módlcie się za nim do Boga). Mieszkańcy, chociaż znali jego wcześniejsze swawolne życie, czcili go odtąd jak świętego. Cudzoziemcy chętnie odwiedzali jego kaplicę przyozdobioną arcydziełami Murillaː Powrotem syna marnotrawnego i Sadzawką w Jerycho.
Analiza Mérimée ukształtował postać swojego bohatera przed jego nawróceniem na wzorach zaczerpniętych z dzieł Moliera i Mozarta. Jak jego poprzednicy, Don Juan de Marana mnoży miłosne podboje, prowadzi listę uwiedzionych kobiet i oszukanych mężów. Dziedziczy również ich ateizm, rozwiązłość i związki z diabłem. Mérimée osłabił jednak jego tragizm. Przydał mu towarzysza w osobie diabolicznego Don Garcii, którego Don Juan jest zaledwie powtórzeniem i w którego cieniu pozostaje przez znaczną część utworu. Don Juan Mériméego jest bardziej zhumanizowany, prawie nieśmiały. Nie poszukuje Absolutu i nie przywodzi na myśl Fausta czy Lucyfera, jak Don Juan Byrona.