Nazwa pochodzi od , – kazać. Używany jest dla wydawania rozkazów w trzeciej osobie liczby pojedynczej i mnogiej, spotyka się go również w użyciu dla drugiej osoby zamiast trybu rozkazującego; stanowi jego uzupełnienie. – Cokolwiek czynisz, czyń rozważnie i oczekuj na koniec!. Itaque hilaria mera sint, etsi timeo istos scholasticos, ne me rideant. Viderint! tamen narrabo (Petr. 61) → Niech wino zatem stanie się (dosł. będzie) pogodne, choć obawiam się, że mnie wyśmieją „ci uczeni”. Niech uważają! I tak opowiem.
Nazwa pochodzi od czasownika , – powstrzymywać, zapobiegać, zakazywać. Stanowi uzupełnienie trybu rozkazującego. Używany jest dla pierwszej osoby liczby mnogiej oraz trzeciej osoby obu liczb z przeczeniem , : → Nie bójmy się i nie traćmy nadziei na ocalenie. W celu wydania zakazu dla drugiej osoby liczby pojedynczej i mnogiej używa się konstrukcji + : → Nie rozpaczaj.