Fresk, datowany na 1700 rok, został zerwany podczas wspomnianych prac remontowych, aby umożliwić renowację zniszczonego tynku.
Architektura thumb|240px|Kościół od strony rio Santa Maria Maggiore Fasada Autorstwo XVI-wiecznej, ceglanej fasady, przypisuje się Tulliowi Lombardo. O jej renesansowym charakterze świadczą takie elementy kompozycyjne, jak: prosty portal, gzyms w części środkowej, jej trójkątne zwieńczenie oraz łagodne łuki łączące ją z częściami bocznymi.
Wnętrze Kościół został zbudowany jako trzynawowa bazylika z długim prezbiterium, flankowanym płytkimi kaplicami. Miał łącznie 11 ołtarzy: ołtarz główny, 2 ołtarze w kaplicach bocznych i po 4 w nawach bocznych. Znane są wezwania 8 z nich: Świętych Zakonu, Koronacji Najświętszej Maryi Panny, św. Marcelego, św. Mikołaja, Wniebowstąpienia, św. Klary, Matki Bożej Bolesnej i św. Jana. Nawy boczne są oddzielone od nawy głównej pięcioma parzystymi kolumnami z kapitelami jońskimi, na których wspierają się półokrągłe łuki. Na prawej ścianie widoczne są ślady fresku przedstawiające pozorowaną kolumnadę.