Mnie nie chodzi o Europę, ale o mojego ojca. Chcę przynajmniej pośmiertnie oddać mu należny szacunek, który w 1950 roku został zszargany” (s. 126).
„Nauczyłyśmy się [matka i Blanka] czytać w listach od ojca [z więzienia] zawsze przeciwieństwa, ponieważ wszystkie jego listy musiały przejść przez cenzurę więzienną. Po śmierci mojej mamy wzięłam do siebie wszystkie listy ojca. Były przewiązane wstążką. Matka przechowywała je pięćdziesiąt lat. Kiedy zobaczyłam listy pierwszy razu, mogłam czytać tylko jeden, dwa naraz. Później kładłam się do łóżka i godzinami płakałam. Zanurzałam się w moim cierpieniu i w mojej nienawiści do wszystkich, którzy zrobili to mojemu ojcu i nam” (s. 36).
Przypisy
Kategoria:Austriackie powieści biograficzne Kategoria:Powieści Josefa Haslingera Kategoria:Powieści z 2011 Kategoria:Powieści, których akcja toczy się w Czechach