Edwardem Perkowiczem, umieszczono w obozie specjalnym urządzonym w żołnierskim ośrodku wypoczynkowym „Pipari” w Kiesi, jednak już 6 października przewieziono ich do obozu w Lipawie, ze względu na internowanie w Kiesi także kilku lotników niemieckich. Tego samego dnia zakończyło się rozsyłanie polskich wojskowych z tymczasowego obozu w Dyneburgu do docelowych obozów internowania na terenie całego kraju. Ostatecznie oficerów i podoficerów skierowano w końcu października do utworzonego w Ulbroce obozu oficerskiego. Naczelnikiem wojskowym wszystkich obozów internowania został gen. Hermanis Buks, absolwent warszawskiej Wyższej Szkoły Wojennej.
Dla niepełnoletnich uchodźców zorganizowano w Rydze przytułek, część rozlokowano po dotychczas działających na Łotwie szkołach polskich. Uchodźcom, tak cywilnym, jak i wojskowym, pomoc nieśli członkowie Związku Polaków w Łotwie, którzy do grudnia 1939 zebrali dary o wartości niemal 12 tysięcy łatów; zbiórki organizował też m.in. Łotewski Czerwony Krzyż. Około 15 tysięcy łatów przekazał także rząd Wielkiej Brytanii.