Jednocześnie granicę lądową przekraczała duża liczba uchodźców cywilnych. Między 20 a 21 września Armia Czerwona opanowała większość punktów na granicy polsko-łotewskiej, wskutek czego ruch graniczny niemal ustał. Ostatnie z otwartych przejść, stację w Turmoncie, wojska ZSRR zajęły wieczorem 22 września. Od tego czasu już tylko pojedynczym osobom udawało się przekroczyć granicę. Część z nich wojska łotewskie wysyłały z powrotem na stronę okupowaną przez ZSRR, części jednak pozwolono zostać na terenie neutralnej Łotwy.
Obozy internowania Zarówno wojskowi, jak i cywilni uchodźcy po przekroczeniu granicy byli rejestrowani przez zemgalską dywizję armii łotewskiej, a następnie odstawiani do nadzorowanych przez nią obozów, głównie na terenie Dyneburga. Stamtąd wojskowych kierowano do niewielkich obozów internowania organizowanych naprędce w różnych częściach kraju, m.in. w pomieszczeniach do kwarantanny portu w Lipawie i kilku innych budynkach w tym mieście (wojskowi) oraz w Siguldzie i Valmierze (cywile). Na terenie poligonów wojskowych urządzono także dwa obozy, każdy dla ok. 400 żołnierzy, w Litene i Lilaste. Z kolei 20 najwyższych rangą oficerów w niewoli łotewskiej, na czele z płk.