W 1955 roku założono Studio di fonologia musicale Rai di Milano i studio Nippon Hōsō Kyōkai w Tokio. Warszawski ośrodek był siódmym radiowym studiem produkującym muzykę elektroniczną.
„Czarny pokój” i początkowe wyposażenie Pierwsze urządzenia, które znalazły się w Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia to: generator tonów prostych, generator impulsów prostokątnych, oscylograf, uzupełniające się dwa filtry: górno- i dolnoprzepustowy (firmy RFT), dwa magnetofony Sander-Jansen typu SJ100K (produkcji NRD) i konsoleta mikserska krajowej produkcji z czterema tłumikami wyjściowymi . W kolejnych latach SEPR zdobywał coraz to nowe urządzenia.
Studio znajdowało się w gmachu Polskiego Radia przy ulicy Malczewskiego, w tak zwanym „Czarnym pokoju” zaprojektowanym przez Zofię i Oskara Hansenów, czyli kwadratowym pomieszczeniu liczącym 6x6 m. Ściany składały się z czarno-czerwonych obrotowych paneli, które z jednej strony były gładkie (odbijające dźwięk), z drugiej strony perforowane (pochłaniające dźwięk). Panele pomalowane były na żółto i czerwono. Wystrój „Czarnego pokoju” nawiązywał do koncepcji formy otwartej Oskara Hansena.