Celem ataków padają służby bezpieczeństwa, zagraniczne korporacje oraz obiekty i przedstawiciele Stanów Zjednoczonych.
Struktury i finansowanie Organizacja działa na terenie całego kraju. Najsilniejsza jest w Luzon, Visayas i południowym Tagalog.
Armia podlega Narodowemu Frontowi Demokratycznemu, uznawanemu za polityczne ramię Komunistycznej Partii Filipin.
W czasie powstania liczyła około 60 członków. W chwili największego rozrostu, w latach 80. XX w. liczba partyzantów wynosiła 26 tysięcy osób. W 1994 roku zmalała ona do 6 tysięcy bojowników. Według filipińskiego wojska liczy w 2017 nie więcej niż 4000 żołnierzy.
Utrzymuje się z nakładania i pobierania „podatków rewolucyjnych“ od przedsiębiorców.
Powiązania zagraniczne Od 1969 do 1976 roku partyzantka otrzymywała wsparcie ze strony Chińskiej Republiki Ludowej. Pomoc obejmowała dostarczanie broni i pieniędzy. Wsparcia zaniechano po normalizacji relacji chińsko-filipińskich. Zdaniem Stanów Zjednoczonych pomocy Nowej Armii Ludowej udziela Korea Północna. Według raportów WikiLeaks z 2011 roku na przełomie lat 80. i 90. reżim Mu'ammara al-Kaddafiego z Libii miał przekazać maoistom darowizny w wysokości co najmniej siedmiu milionów dolarów.