W 1959 roku Centrala Badania Zbrodni Narodowosocjalistycznych w Ludwigsburgu wszczęła śledztwo w sprawie zbrodni popełnionych w Treblince, w którym Suchomel był jednym z pierwszych podejrzanych. Akt oskarżenia przeciwko niemu i trzynastu innym esesmanom został wniesiony 29 stycznia 1963 roku. W czerwcu tegoż roku został tymczasowo aresztowany. Był sądzony w pierwszym procesie załogi Treblinki, który toczył się w Düsseldorfie w latach 1964–1965. Prokuratura postawiła mu zarzut morderstwa i zażądała dla niego kary dożywotniego pozbawienia wolności. Sędziowie uznali jednak, że zgromadzone dowody nie pozwalają udowodnić Suchomelowi własnoręcznego mordowania Żydów. Wyrokiem z 3 września 1965 roku został uznany winnym jedynie pomocnictwa w zbiorowym mordzie na 300 tys. osób. Skazano go na karę sześciu lat więzienia.
W 1969 roku uzyskał zwolnienie warunkowe. Po wyjściu na wolność udzielił wywiadów Gitcie Sereny i Claude’owi Lanzmannowi (ten ostatni znalazł się w filmie Shoah). Zmarł w Altötting w grudniu 1979 roku.
Przypisy