Patofizjologia systemowej alergii na nikiel (ang. systemic nickel allergy syndrome – SNAS) jest niezwykle złożona i nie do końca zrozumiała. Przebieg kliniczny zależy od immunologicznego oddziaływania między dwoma typami komórek T (odpowiedzi Th1 i Th2). SCD jest często uważany za podzbiór SNAS, ale tylko z objawami skórnymi. SNAS prezentuje szereg objawów, począwszy od oddechowych, przez uogólnioną wysypkę skórną do objawów ze strony układu pokarmowego. Badania SNAS wykazały, że 1% pacjentów uczulonych na nikiel zareagowało na zawartość niklu w „normalnej” diecie, a wraz ze zwiększającymi się dawkami niklu więcej osób wykazywało SNAS jako wielowarstwową odpowiedź immunologiczną wykazującą zmienność dla indywidualnych osób i dawek niklu.
Historia W XVI wieku, górników wydobywających miedź w niemieckiej Saksonii zaczęła intrygować nowa, nieznana wcześniej, ciemnoczerwona ruda. Górnicy byli przekonani, że zawiera ona miedź (niem. kupfer), jednak próby jej wydobycia z minerału nie udawały się. Doprowadziło to do przekonania, że jest to ruda chroniona przez gobliny – co spowodowało nazwanie odkrytego właśnie pierwiastka „goblinia miedź” (niem. kupfernickel).