Podwójna księgowość Dzieło Benedykta Cotruglio zwróciło uwagę badaczy ze względu na, jak dotąd najwcześniejszy w dziejach, teoretyczny opis stosowania w księgach rachunkowych reguły podwójnego zapisu. Początki jej stosowania nie są dokładnie znane. Przypuszczalnie powstała ona w jednym z miast włoskich w wieku XIV i rozprzestrzeniła się na inne ośrodki handlowe wschodniego Adriatyku. Jej zastosowanie odnaleźć można w księgach handlowych dubrownickiej rodziny kupców Kabužiciów prowadzonych w latach 1426–1433, a wydanych w 1999 roku w Belgradzie przez D. Kovaćevića-Kojića. Benedykt Cotruglio opis reguły podwójnego zapisu zamieścił w trzynastym rozdziale pierwszej księgi swojego traktatu, zatytułowanym O porządnym prowadzeniu ksiąg rachunkowych:
Wydania Pomimo że Cotruglio znał łacinę, to oryginał traktatu został napisany w języku włoskim, w jego południowej odmianie tzw. lingua cortigiana. Autor uznał ten język za bardziej rozpowszechniony i przystępny dla kupców. Sam oryginał traktatu nie zachował się, a wśród badaczy rozpowszechniony był pogląd, iż jedyny egzemplarz dzieła był przechowywany w Dubrowniku przez rodzinę Benedykta Cotruglio przez następne 100 lat, po czym, już jako kopia, trafił do Włoch dzięki Giovaniemu Giuseppi i został wydany w Wenecji w 1573 roku w księgarni All’Elefanta przez Franceska Patrizi.