Ten dyskurs obejmuje twórczość szestydesiatnyków – pisarzy pokolenia lat 60.
Natomiast dyskurs postmodernistyczny opiera się na twórczości zapoczątkowanej w latach 80. Ukształtował się na tle procesów upadków imperiów. Są dla niego typowe groteska, śmiech, parodia. Według Jeszkiliewa postmodernizm oznacza twórczą bezsilność, bazowanie na tym, co już istnieje.
Twórczość Oprócz licznych wierszy i artykułów publicystycznych, Jeszkiliew jest autorem wielu powieści: Adept (ukr. Адепт), 1995; Pafos (ukr. Пафос), 2002; Wizantijska fotohrafija (ukr. Візантійська фотографія), 2002; Imperator poweni (ukr. Імператор повені), 2004; Wtecza majstra Pinsela (ukr. Втеча майстра Пінзеля), 2007; Bohynia i Konsultant (ukr. Богиня і Консультант), 2009; Pobaczyty Alkor (ukr. Побачити Алькор), 2011; Tiń poperednyka (ukr.Тінь попередника), 2011; Usi kuty trykutnyka (ukr. Усі кути трикутника), 2012; Rozplidnyk bohiw (ukr. Розплідник богів), 2013; Hnizdo (ukr. Гніздо), 2013; Te, kotre - chołod, te, jake - smert'. Efekt Jarkowśkoho (ukr. Те, котре — холод, те, яке — смерть. Ефект Ярковського), 2015; Tybet (ukr.