Jest autorem wstępu do wspomnianej Małej Encyklopedii Aktualnej Literatury Ukraińskiej (część Powernennia demiurhiw obok Powernennia literatury? autorstwa J. Andruchowycza). Napisał w nim, iż uważa, że literatura ukraińska drugiej połowy XX wieku jest reprezentowana przez grafomanię, a także że nadszedł czas, by ustalić hierarchię twórczości literackiej i podzielić ją na strefy dyskursywne. Wyróżnił trzy dyskursy literatury ukraińskiej: testamentarno-rustykalny, neomodernistyczny i podstmodernistyczny. (TR-dyskurs, NM-dyskurs i PM-dyskurs).
Dla dyskursu testamentarno-rustykalnego charakterystyczne było występowanie w utworach wartości powszechnych na przełomie XIX i XX wieku (tradycja romantyczna) oraz uświęcenie kanonicznych postaci literatury ukraińskiej (przede wszystkim takich, jak Szewczenko i Franko). Dzieła należące do tego dyskursu nie pełniły funkcji estetycznej, a najważniejsza była ich treść. Ich głównym zadaniem była ochrona i zachowanie ukraińskiej tożsamości i języka, co stanowiło wartości charakterystyczne dla narodnictwa.
W dyskursie neomodernistycznym najważniejsza była forma utworu, zaczęto jednak odchodzić od niezmiennych kanonów i realizmu socjalistycznego. Charakterystyczne są dla niego elementy folkloru.