Wynika to stąd, że częstotliwość pierwszego formantu jest związana przede wszystkim z otwartością samogłoski (wysokością języka przy artykulacji) – im samogłoska bardziej otwarta, tym formant pierwszy jest wyższy, podczas gdy częstotliwość drugiego formantu przede wszystkim z miejscem artykulacji – im samogłoska bardziej przednia, tym drugi formant jest wyższy.
Polskie samogłoski na diagramie Jonesa Położenie polskich samogłosek w porównaniu do samogłosek podstawowych przedstawia diagram: 200px|center
Warianty diagramu Jonesa Nie zawsze do opisu systemu samogłosek danego języka używa się diagramu Jonesa. W polskim piśmiennictwie dla opisu polskich dźwięków używa się skróconej wersji diagramu, tak zwanego trójkąta samogłoskowego, który istnieje w dwóch podstawowych wersjach: trójkąt Hellwaga i trójkąt Benniego. Obowiązuje również nieco inna terminologia: w polskiej nomenklaturze fonetycznej samogłoski dzieli się na wysokie, średnie i niskie lub wąskie, średnie i szerokie, co odpowiada kolejno samogłoskom przymkniętym, średnim i otwartym.