W 1833 roku, książę i przyszły król Syjamu Mongkut (taj. พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) (1851–1868) przybył do Sukhothai, by studiować buddyzm. Podczas tego pobytu, jego świta odkryła pierwsze inskrypcje Ramkhamhaenga. Książę powołał specjalną komisję do ich odczytania, która pracowała do początku XX w. Inskrypcja Ramkhamhaenga z 1292 roku zawiera opis państwa Sukhothai oraz przekaz uniwersalnych wartości: dobrego rządzenia, praworządności, wolności gospodarczej i religii – buddyzmu. W 2003 roku inskrypcja została wpisana przez UNESCO na listę obiektów Pamięci Świata.
W latach 70. XX w., rząd Tajlandii przy wsparciu UNESCO przeprowadził kompleksowe prace renowacyjne w Sukhothai. W 1988 roku otwarto tu park historyczny o powierzchni 70 km².
W 1991 roku dawne miasto Sukhotai i związane z nim zespoły zabytkowe (Si Satchanalai i Kamphaeng Phet) zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Park historyczny Miasto Sukhotai powstało na planie prostokąta. Pośrodku znajdowała się część królewska wraz ze świątynią Wat Mahathat otoczona trzema pasami murów z fosami, za którymi rozwinęła się część plebejska.