Remont i rozbudowa w XX wieku W 1969 roku patriarcha Cyryl VI nakazał 12 eremitom z Wadi El-Rayan (muhafaza Fajum), by dołączyli do sześciu mnichów żyjących w klasztorze Świętego Makarego. Stare zabudowania klasztorne zostały poddane zabiegom konserwatorskim. Pracami kierowali archeolodzy: Gamal Mehriz, Gamal Mokhtar, Abdel Rahman Abdel Tawwab i Zaki Iskandar oraz niemiecki archeolog Grossmann. Podczas prac archeologicznych w kościele Świętego Makarego, pod jego północną ścianą odkryta została krypta św. Jana Chrzciciela i proroka Elizeusza. O istnieniu tych krypt wspominały rękopisy klasztorne z XI i XVI wieku, oraz tradycja Kościoła koptyjskiego. Odnalezione w tym miejscu szczątki złożone zostały w nowym relikwiarzu.
Wzniesione zostały nowe budowle, obejmujące 150 cel wyposażonych w pomieszczenia do modlitwy i nauki, sypialnie, kuchnie i łazienki, a także nową bibliotekę, jak też refektarz. Zbudowano również część gościnną oraz kuchnię, piekarnię, stodoły, garaże i warsztat. Powierzchnia klasztoru została powiększona sześciokrotnie.
Zobacz też Klasztor Świętego Antoniego Klasztor Świętej Katarzyny Klasztor Rzymian Klasztor Świętego Biszwiego
Przypisy
Kategoria:Klasztory w Egipcie Kategoria:Kościoły Koptyjskiego Kościoła Ortodoksyjnego Kategoria:Wadi an-Natrun