Według źródeł, pierwszym historycznym władcą (ok. 1750) był Muhammad wad Jayli, który wraz ze swoim synem Ismailem rozpoczął jednoczenie terytorium rozciągającego się pośród Gór Nubijskich. Następcą pierwszego władcy został jego brat – Umar, którego jednak ok. 1783 obaliła królowa-matka Ajaid i osadziła na tronie Ismaila. Ismail dokończył jednoczenie ziem i został władcą 99 wzgórz regionu. Ismail i jego syn Abakr sprawowali długie i spokojne rządy. Jednak za kolejnych władców państwo popadło w liczne konflikty sukcesyjne, które wypełniły okres od ok. 1840 do 1880.
Pierwsze poważne próby podboju Taqali podejmowali już władcy Sennaru, ale nigdy nie zdołali podbić tych ziem. Według zawartego porozumienia sułtanowie Sennaru zrezygnowali z prób podbicia Gór Nubijskich w zamian za coroczną daninę. Od 1821, gdy sułtanat Sennar został rozbity przez Egipcjan, sytuacja nie uległa większej zmianie. Nowi sąsiedzi podjęli trzy próby zajęcia terytorium rządzonego przez makuków, ale i oni nie zdołali pokonać walecznych mieszkańców Taqali. Wypracowano wówczas nowe porozumienie: Egipcjanie uznali de facto pełną niezależność państwa Taqali w zamian za płacenie trybutu i oficjalną zgodę władcy (był nim prawdopodobnie Umar II) na włączenie jego państwa w obszar egipskiego Sudanu.