Przy niskim stężeniu (0,66 ±0,11 mg/l cynku, 71 ±5 μg/l miedzi, 67 ±6,1 μg/l ołowiu oraz 21 ±2,4 μg/l kadmu) usunięte zostało odpowiednio 94 ±2, 88 ±5, 95 ±2 i >95% tych metali. Przy nieco wyższym poziomie zanieczyszczeń (1,44 ±0,12 mg Zn, 170 ±12 μg/l Cu, 160 ±18 μg/l Pb oraz 48 ±7,2 Cd) efektywność obniżania stężenia tych metali była jeszcze wyższa i wynosiła odpowiednio: 97 ±1, 93 ±2, 97 ±1 i >98%. W doświadczeniach przeprowadzonych w chłodnym klimacie (w Norwegii) badano wpływ pory roku na obniżenie stężenia wybranych metali ciężkich. Uzyskane stopnie obniżenia ich stężenia wynosiły w kwietniu: 90% Zn, 83% Pb i 60% Cu, natomiast w sierpniu: 90% Zn, 89% Pb i 75% Cu. Pora roku nie miała wpływu na efektywność usuwania cynku, niewielki wpływ w przypadku ołowiu i zauważalny w przypadku miedzi. Autorzy tych badań stwierdzili również, że główną rolę w usuwaniu tych metali miała ściółka i gleba, podczas gdy roślinność akumulowała jedynie 2–7%. Oznacza to, że systemy bioretencyjne mają ograniczoną żywotność – jednym ze sposobów ich oczyszczenia może być zastosowanie roślinności hiperakumulującej metale