Dla autora tym, co sprawia, że jednostka traci swoją wolność i indywidualność, są normy moralne. Bohaterowie Lorki, w szczególności postaci kobiece, są odseparowane od świata zewnętrznego i zamknięte w świecie swoich pasji i emocji. Moralność zdaje się być dla nich więzieniem, a normy ograniczają ich wolność. W dramatach Lorki to, co moralne, nie zawsze zdaje się być etyczne.
Dramaty zostały nazwane trylogią andaluzyjską z uwagi na podobieństwo zarówno formy, jak i treści. Autor przedstawia swoją rodzinną ziemię jako tło wewnętrznych rozterek bohaterek. W utworach ukazana jest pewna opozycja między światem zewnętrznym i światem dobrze znanym. To, co znane i bezpieczne, to w głównej mierze dom, który u Lorki może być zarówno schronieniem, ale również więzieniem. Elementy andaluzyjskiego krajobrazu – pola, rzeki czy gaje oliwne – symbolizują to, co nieznane, ale zarazem tak pociągające. Dla bohaterów Lorki jest to wolność i zakazana miłość, które mogą za sobą pociągać niebezpieczeństwo i śmierć.
Głównymi bohaterkami trylogii Lorki są Narzeczona, Adela i Yerma – trzy młode kobiety, dla których najważniejsza jest ich wolność, czyli możliwość decydowania o swoim życiu i przyszłości.