W latach 1936–1938 okręty przeszły modernizację w Turcji, która zmieniła i unowocześniła sylwetkę okrętów. Zastosowano konwencjonalny dziób, o prostej lekko wychylonej dziobnicy; zmieniono także kształt rufy. Po modernizacji uzbrojenie stanowiły dwa działa kalibru 88 mm Krupp L/40 na pokładzie dziobowym i rufowym, cztery działka kalibru 37 mm Krupp i dwie wyrzutnie torped (inne dane co do artylerii: dwa działa 88 mm L/45 i cztery działa 57 mm). Zdemontowano przy tym mało użyteczną stałą dziobową wyrzutnię torped.
Służba 13 listopada 1907 roku oba okręty przybyły do Stambułu z Kolonii i w tym miesiącu zostały wcielone do służby.
Od 1908 do 1911 dowódcą „Peyk-i Şevket” był Hüseyin Rauf. W maju 1909 roku wraz z okrętem bliźniaczym wziął udział w pierwszych od ponad dwudziestu lat manewrach floty na Morzu Marmara. W chwili wybuchu wojny włosko-tureckiej we wrześniu 1911 roku okręt bazował na Morzu Czerwonym. Na początku października doszło do jego starcia z włoskimi silniej uzbrojonymi okrętami: krążownikiem torpedowym i kanonierką „Volturno”. Turecki okręt zdołał ujść i schronił się w porcie w Hudajdzie, który następnie Włosi ostrzelali.