Broszura Bazylego Mochnackiego jest dziś określana mianem „jednego z pierwszych w polskiej literaturze sensacyjnej reportaży kryminalnych”.

Był założycielem i współredaktorem Nowej Polski – organu prasowego Towarzystwa Patriotycznego, wydanego po raz pierwszy w dniu 5 stycznia 1831 r. (wcześniej należał do redakcji Kuriera Polskiego). Pismo upadło wraz z Warszawą, we wrześniu tego samego roku.

Po upadku powstania ukrywał się przed ścigającą go policją. Zbiegł wraz z małżonką Marią, synem Tymoleonem Mochnackim i córkami do Galicji (przebywali m.in. w majątku państwa Cieńskich w Polance Wielkiej, a później we Lwowie). Pomimo bardzo trudnej sytuacji materialnej, w jakiej znalazła się rodzina Mochnackich, Bazyli czynił starania o pozyskanie kontrahentów skłonnych sfinansować pierwsze wydanie Powstania narodu polskiego w roku 1830 i 1831 Maurycego Mochnackiego, co częściowo udało się dzięki odnowieniu dawnych kontaktów Bazylego na terenie Galicji.

Przez wiele lat borykał się z genetyczną gruźlicą, na którą zmarł w roku 1844 i którą odziedziczyli po nim synowie – Maurycy i Kamil.

Przypisy

Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Powstańcy kościuszkowscy Kategoria:Urodzeni w 1777 Kategoria:Zmarli w 1844