Po upadku Napoleona, Bazyli Mochnacki, jako niegdysiejszy poseł do cesarza i mający opinię polskiego patrioty, został poddany ścisłemu nadzorowi ze strony policji austriackiej. Odtąd pogorszeniu uległa także sytuacja materialna Mochnackich, co zmusiło ich do porzucenia rodzinnego Bojańca i przeniesienia się do Lwowa (w 1815 r.; we Lwowie Mochnacki był m.in. adwokatem Jana Krukowieckiego), a następnie do Warszawy (w 1819 r.). W stolicy Królestwa Polskiego rodzina Mochnackich zamieszkała w kamienicy paulinów przy ul. Freta (obecnie ul. Długa 3). Bazyli początkowo pracował jako asesor w prokuratorii królewskiej, a następnie jako urzędnik w Komisji Oświecenia i Wychowania Publicznego. Był także kandydatem do objęcia stanowiska referendarza stanu, jednak kandydaturę tę zablokował sam wielki książę Konstanty, pamiętający Bazylemu „nieprawomyślne” (tzn. w duchu patriotycznym) wychowanie synów – Maurycego i Kamila.