Jeśli rzeczownik jest opisany przez inne wyrazy, przedimek odnosi się do całej nazwy złożonej, gdzie rzeczownik jest tylko jednym ze składników.
W języku angielskim rozróżnia się dwa (lub trzy) rodzaje przedimków: a/an – nieokreślone; the – określony; przedimek zerowy (zero article) wyróżniany przez niektóre opracowania gramatyki; inne piszą o braku przedimka.
Podobną funkcję pełnią także zaimki nieokreślone some i any. Oznaczają one pewną niesprecyzowaną liczbę przedmiotów lub ilość substancji. Zakres ich stosowania pokrywa się częściowo z zasadami użycia rodzajników (przedimków) cząstkowych (partytywnych) w językach, w których one występują, np. języku francuskim.
Mówca, używając w swojej wypowiedzi rzeczowników, stara się, by odbiorca odtworzył ich znaczenie w swoim umyśle we właściwy sposób. To właściwe znaczenie może zostać odkryte dzięki odpowiedniemu kontekstowi, sytuacji lub wiedzy odbiorcy. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli autor wypowiedzi uznaje, że odbiorca nie zna jeszcze desygnatu, nie ma do niego dostępu, wówczas używa przedimka nieokreślonego. Zwykle ma to miejsce, jeśli po raz pierwszy wprowadza do wypowiedzi jakieś nowe przedmioty. Przykładowo kierowca może powiedzieć pasażerowi: I'm taking you to a hotel. → Zabieram pana do hotelu (znanego dla mówcy, nieznanego dla odbiorcy).