Chopin zdecydowaną większość swojej twórczości poświęcił wyłącznie fortepianowi, a dość skromna instrumentacja nie tylko w koncertach, ale też w innych dziełach na fortepian i orkiestrę spowodowała, iż był przez pewien czas opisywany jako kompozytor nie potrafiący napisać ciekawej partii orkiestry (w jego dorobku nie znajdziemy symfonii czy też poematów symfonicznych lub innych większych form charakterystycznych dla romantyzmu). Koncerty Chopina cechuje tempo larghetto w wolnych częściach obu koncertów (w przypadku nr 1 autor dodał oznaczenie romance), a także wykorzystanie stylizowanych form muzycznych opartych na ludowych tańcach w rondach: kujawiaka (w nr 1) i mazurka w nr 2.
Współczesność Gatunek ten nie stracił popularności w XX i XXI wieku. Wirtuozowskie dzieła skomponowali między innymi: Siergiej Rachmaninow (jego III Koncert fortepianowy do dzisiaj uważany jest za niewiarygodnie trudny nawet dla wirtuozów), Siergiej Prokofjew (I Koncert fortepianowy Prokofjewa był jego pracą dyplomową!), Béla Bartók (dwa pierwsze koncerty skomponował dla siebie, trzeci – dla żony), Igor Strawinski (nie był rewelacyjnym pianistą, ale występy w tym charakterze przynosiły mu dochody, jakich nie był sobie w stanie zapewnić jako kompozytor), Dmitrij Szostakowicz (wraz z fortepianem koncertuje trąbka – to jeden z najbardziej