Eksperymenty umożliwiły: wyznaczenie krytycznych częstości migania, zależności między jaskrawością pola, obserwowanego przy większej niż krytyczna szybkości migania, a czasem trwania przerw i okresów działania bodźca. Talbot wykazał istnienie zależności, znanej jako „prawo Talbota”:
W przypadku stosowania krążka Talbota, na którym białe i czarne pola na koncentrycznych pierścieniach mają tę samą długość, jaskrawość ponadkrytyczna jest dwukrotnie mniejsza od jaskrawości bodźca nie przerywanegoPodobne krążki stosował Gustav Theodor Fechner (1801–1887) w czasie swoich pionierskich badań psychofizycznych (zob. prawo Webera-Fechnera). Zaobserwował nieoczekiwane powstawanie wrażeń barwnych (zob. tarcza Benhama)..
Efekt Talbota („dywan Talbota”) i interferometr Talbota thumb|„Dywan Talbota” – przykład samoobrazowania (efekt Talbota) W roku 1836 Talbot odkrył zjawisko, które jest obecnie nazywane samoobrazowaniem obiektów periodycznych – charakterystycznych wzorów interferencyjnych powstających po przejściu promieniowania przez siatki dyfrakcyjne, które przez ponad 100 lat nie było teoretycznie uzasadnione. Obecne nazwiskiem Talbota określa się zjawisko takiego samoobrazowania (efekt Talbota) oraz odległości między węzłami obrazów, powstających za siatką (np.