w czasie badań dyfrakcji w światłowodowych siatkach Bragga, stosowanych współcześnie w telekomunikacji). Odległość Talbota zT wyraża się wzorem
gdzie: v – liczba naturalna, n – współczynnik załamania ośrodka, d – okres przestrzenny maski fazowej, λ – długość fali. Techniki obrazowania, oparte na „efekcie Talbota” (np. X-ray Talbot interferometry, inaczej Grating-based imaging, GBI) znajdują obecnie wiele zastosowań, m.in. w badaniach biologicznych lub paleontologicznych; były też w ostatnich latach przedmiotem wielu publikacji, np.: Integer, fractional and fractal Talbot effects (1996), Construction of a Talbot Interferometer for phase-contrast imaging (X-ray imaging system), Two-Dimensional X-Ray Grating Interferometer.
Inne obszary działalności Bezpośrednio po zakończeniu studiów Henry Talbot interesował się przede wszystkim matematyką. Już w roku 1822 opublikował w Annales Mathématiques Josepha Gergonna pracę On the Properties of a certain Curve derived from the Equilateral Hyperbola, a następnie wiele kolejnych publikacji o podobnym charakterze. W latach 1836–1837 ukazały się m.in. w Philosophical Transactions dwie części pracy Researches in the Integral Calculus, a prawdopodobnie w roku 1863 XXIV. On Fagnani's theorem.