Z powodu trudności w udowodnieniu teoria została zarzucona w latach 30. Ponownie stała się przedmiotem zainteresowania pod koniec lat 60., największą popularność osiągając w latach 70. na fali prób unifikacji teorii względności z mechaniką kwantową. Na bazie teorii Kaluzy-Kleina powstała wówczas teoria supergrawitacji.
Obecnie rozwijane są jej dalsze pochodne, także korzystające z pojęcia hiperprzestrzeni: 10-wymiarowa teoria superstrun i 11-wymiarowa M-teoria.
Intuicyjny opis teorii Czterowymiarowa teoria względności Klasyczna teoria względności Einsteina postuluje istnienie czterech wymiarów. Istnieją 3 wymiary przestrzenne i jeden czasowy, tworzące razem czterowymiarową czasoprzestrzeń. W każdym wymiarze z osobna można się przemieszczać (matematycznie; nie ma to nic wspólnego z fizycznym ruchem) oraz można się obracać względem każdej pary wymiarów. „Obrót” pomiędzy którymś z wymiarów przestrzennych a czasowym to transformacja Lorentza.