Finlandii przypadło równocześnie historyczne zadanie, reprezentowania cywilizacji zachodniej w państwie cara i przerzucenie mostu między tak sprzecznymi kulturą rosyjsko-azjatycką i zachodnioeuropejskąOlavi Junnila „Ruotsiin muuttanut Adolf Ivar Arwidsson ja Suomi (1823-1858)”, Suomen Historiallinen Seura, wyd. Uudenmaan Kirjapaino, Helsinki, Kirjayhtymä, 1972, s. 15–17.. Arwidsson zareagował w listopadzie 1838 (pod pseudonimem Pekka Kuoharinen) broszurą: „Finland och Framtid”, tzn. „Finlandia i jej przyszłość”, w której pisał: „Finlandia nie zawarła na sejmie w Porvoo w 1809 w żadnym wypadku szczególnego pokoju z Rosją, lecz została pochwycona jak zdobyczna prowincja podyktowanymi przez zwycięskiego cara uchwałami. Połączenie z Rosją nie ma gospodarczych zalet, jednak niesie ze sobą ścisły związek z systemem cenzury.”Olavi Junnila „Ruotsiin muuttanut Adolf Ivar Arwidsson ja Suomi (1823-1858)”, Suomen Historiallinen Seura, wyd. Uudenmaan Kirjapaino, Helsinki, Kirjayhtymä, 1972, s. 17–19.Po czym nastąpił szereg kompromisowych artykułów profesora historii Erik Gustaf Geijer, zgadzającego się w wielu sprawach z Arwidssonem (Kuoharinenem) a we wrześniu 1839 dalsze pisma polemiczne Hwassera, w których Hwasser ocenił dążenie Finów z powrotem do Szwecji głównie jako przekonanie emigrantów z Finlandii mieszkających w Szwecji.