Wojny z Macedonią Ptolemeusz prowadził ze zmiennym szczęściem rywalizację z Macedonią, wykorzystując jako jej środek walkę o wyzwolenie miast greckich. Zdobywszy wcześniej na Seleukidach wybrzeże trackie i Chersonez, sąsiadował przez pewien czas z państwem Antygonidów. Ptolemeusz starał się nie angażować w bezpośrednie działania militarne w Grecji, z reguły ograniczając się do dyplomacji antymacedońskiej. Ok. 245 p.n.e. przegrał bitwę morską koło wyspy Andros. W 243 p.n.e. Ptolemeusz został nominalnym wodzem wojsk achajskich. Ok. 240 p.n.e. Macedonia zaakceptowała ptolemejskie zdobycze w Tracji i Azji Mniejszej. Ptolemeusz utracił część z nich w latach 20. III wieku p.n.e..
241-221 p.n.e. Po 241 p.n.e. nastał czas względnego pokoju dla Egiptu, co zaowocowało jego rozkwitem ekonomicznym i kulturalnym, wspieranym intensywnie przez króla. Na królewskim dworze bywały takie znakomitości jak Kallimach z Cyreny i Eratostenes. Jako pierwszy władca z dynastii Ptolemeuszy III Euergetes zaczął budować świątynie egipskie, w tym jedną z najokazalszych i najlepiej zachowanych świątynię Horusa w Edfu. Ukończył budowę Wielkiego Serapeum w Aleksandrii. Kontynuował rozpoczętą przez jego poprzedników kolonizację regionu Fajum.