Odebrane Seleukidom bogactwa świątyń egipskich, zrabowane z Egiptu podczas najazdu króla Kambyzesa II 300 lat wcześniej, Ptolemeusz oddał ich pierwotnym właścicielom, czym zjednał sobie dużą przychylność egipskich kapłanów. W tym okresie Ptolemeusz zaczął używać przydomku Euergetes, co tłumaczy się jako "dobroczyńca".
Kiedy Ptolemeusz zajęty był tłumieniem buntu w Egipcie, Seleukos zdołał odzyskać część terytoriów swojego państwa i dotarł do Syrii. Tam Ptolemeusz pokonał go w bitwie stoczonej nieopodal Antiochii. Po zawarciu pokoju z Seleukosem w 241 p.n.e. utrzymał terytoria na południowym wybrzeżu Azji Mniejszej, w Celesyrii i Judei. Kontrolował ponadto wyspy Kos, Samotrakę, Samos i Lesbos. W zamian zrezygnował z roszczeń do terytoriów znajdujących się za Eufratem i północnej części Syrii. Granica pomiędzy państwami w Syrii przebiegała przez rzekę Eleutheros. Ponadto Ptolemeusz sprawował kontrolę nad kluczowym portem seleudzkim, Seleucją Pierią. Miasto to zostanie odbite dopiero w 219 p.n.e. przez Antiocha III.