Charakterystycznym dla tego artysty i stylu, który reprezentował, było pokrycie całego naczynia ornamentem geometrycznym, wyjątek stanowiły wąskie pasy, na których znajdowały się przedstawienia zwierząt, lub jak w przypadku waz samego Mistrza z Dipylonu sceny pogrzebowej, w której opłakiwany zmarły leży na paradnym łożu. Stojący wokół niego mężczyźni wykonują charakterystyczny gest rozpaczy, unosząc ręce nad głowami Inne wazy tego mistrza charakteryzuje również przedstawienie obrządku pogrzebowego, zmienia się tylko liczba i układ przedstawianych postaci. Rysunki tego artysty wyróżniała niezwykła dokładność i precyzja warsztatu dopracowana do najmniejszego szczegółu. Postacie otaczały niezwykle płynne kontury zewnętrzne. Artystę cechowała bardzo przejrzysta kompozycja figuralna.
Przedstawicielem II stylu dipylońskiego był artysta określany mianem Malarza Krateru Hirschfelda (odkrywcy wazy). Jego styl stanowi logiczne chronologicznie następstwo stylu pierwszego Mistrza Amfory z Dipylonu. Na wazach malarza Krateru Hirschfelda postacie ludzkie stają się dość nieproporcjonalne, wydłużone w dolnych partiach. Sylwetki ukazują długie nogi z przesadnie zaokrąglonymi łydkami. Podobnie zniekształceniu uległy przedstawienia zwierząt. Ich korpusy wydłużają się, a głowy nabierają kształtu migdała.