Na początku VIII wieku p.n.e. na wazach powoli zaczynają się pojawiać schematycznie przedstawione sylwetki ludzkie i zwierzęce. Są one w formie i wyrazie bardzo zgeometryzowane i zasadniczo odbiegające od naturalnych pierwowzorów. Czas ten charakteryzuje również zdecydowane przerwanie monotonni koloru czarnego poprzez wprowadzenie do kanonu zdobnictwa ciągłych fryzów z elementów abstrakcyjnych o różnych grubościach i przemiennej kompozycji. Przypuszczalnie ogromny wpływ na te zmiany i ornamentykę miały osiągnięcia dokonane w architekturze. Ozdobione w ten sposób wazy miały charakter sakralny i pełniły role urn.
Styl geometryczny dojrzały, styl dipyloński (VIII wiek p.n.e. – 750 p.n.e.) Wazy attyckie, które współczesna nauka przypisuje temu stylowi, określane są mianem waz dipylońskich, a styl, w jakim były zdobione, określany jest dipylońskim. Na podstawie badań naczyń udało się wyróżnić I oraz II styl dipyloński.
Reprezentantem I stylu dipylońskiego jest artysta o nieznanym imieniu, określany jako Mistrz Amfory z Dipylonu.