W maju 1919 wrócił do Polski i w szeregach 10 pułku strzelców polskich walczył na wojnie z Ukraińcami. W 1919 wysłany na kurs dowódców kompanii w Rembertowie, po ukończeniu, odkomenderowany do 52 pułku piechoty, w którego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Wyróżnił się 27 kwietnia 1920 w bitwie pod Barem, w której dowodził 8 kompanią i został lekko ranny. 30 maja został ranny drugi raz.  26 marca 1921 odznaczono go krzyżem „Virtuti Militari” V kl., a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 52 pułku piechoty w Złoczowie. 1 czerwca 1921 był przydzielony z macierzystego pułku do Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1869. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 202. lokatą. W kwietniu tego roku został wyznaczony w 52 pp na stanowisko oficera sztabowego pułku. W lipcu 1929 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W kwietniu 1932 został przeniesiony z 52 pp do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie na stanowisko kwatermistrza.