Według Jacka Nowaka najistotniejszą zmianą w podejściu metodologicznym było uznanie dialogu za konstytutywny element wiedzy antropologicznej. Zaczęto także uznawać subiektywizm poznania, a treści subiektywne stały się pożądanym składnikiem wiedzy. Według Kaniowskiej wiedzę pozyskiwaną w dialogu z Innym możemy traktować jako znarratywizowaną interpretację faktów i doświadczeń badanych. Na podstawie tej teorii możemy stwierdzić, że nie istnieje zatem inne "prawdziwe" źródło narracji.
Według badaczy istnieją cztery pola problemowe ukazujące istotę zmian i przeformułowań w tej dyscyplinie: Odwieczna dyskusja na nt. pojęcia kultury i zmian w ujmowaniu istoty teorii antropologicznych, Charakter badań antropologicznych, Identyfikacja przedmiotu badań, Kwestia refleksyjności wiedzy antropologicznej i jej przydatności jako wiedzy eksperckiej przekazywanej członkom badanych kultur. Antropologia od początku swoich zainteresowań problematyką pamięci akcentowała głównie badania nad pamięcią zbiorową. Jej zainteresowania dotyczyły wyjaśnienia całościowego obrazu badanej kultury.