W 1896 r. Maria wyjechała do Warszawy, gdzie ukończyła kurs pszczelarstwa. Nowo zdobyte umiejętności przydały jej się później w rodzinnym majątku w Żydykach (lit. Židikai). W 1898 r. zmarł ojciec Marii i rodzina pozostała bez środków do życia. Rodzinny dwór został oddany bankowi pod zastaw. O tym smutnym okresie pisarka opowiada następująco: „Ogólnie rzecz biorąc, cała nasza rodzina kompletnie nie miała zmysłu praktycznego. Kwestie materialne były dla nas czymś odległym oraz wstrętnym”. Maria zaczęła więc uczyć dzieci w sąsiednich dworach, pozostałe rodzeństwo również podejmowało prace dorywcze. W latach 1905–1907 Maria przebywała w Szwajcarii, gdzie uczestniczyła w zajęciach z etyki oraz pedagogiki na uniwersytetach w Zurychu oraz Fryburgu. Tam też zafascynowała się wykładami F. W. Foerstera, specjalizującego się w tematach związanych z edukacją młodzieży, którego prace potem przetłumaczyła na język litewski (wydane w 1912 r.). W 1907 r. pisarka przeprowadziła się do dworu w Powondeniach (Pavandenė, okręg telszański), w którym była nauczycielką dziewięciorga dzieci polskojęzycznej szlachty. Jedną z jej uczennic była Gabriela Sakiel (Gabrielė Sakelytė), która dzięki nowej nauczycielce zmieniła swój sposób myślenia, a ich przyjaźń trwała całe życie.